IMBOLC
Een nieuwe lente, een nieuw geluid, een nieuw begin…we zijn nog niet toe aan mei, Brigit heeft nog maar net met haar witte staf de ergste kou van struiken en bomen, heuvels en beekjes, dieren en mensen weggenomen, maar toch is zij ook de belofte van een losbreken van de natuur in al haar weelderigheid, kleuren, sappen en beweging. Het is ook de tijd dat ik mijn 50-ste verjaardag hoop te vieren, iets waar ik nu al, met Brigit’s belofte in mijn botten, naar uitkijk. Voor mij is het de stap de derde fase van mijn leven in: crone to be.
Veel mensen vieren hun 50-ste verjaardag met een megaparty; ik ben heel blij en ontroerd dat ik dit kan vieren met een voor mij zinvol ritueel: een ceremonie met de vrouwen die van betekenis zijn in mijn leven, vriendinnen waarvan ik sommigen al jaren ken, mijn zuster, haar dochters, mijn dochter. Mijn vriendinnen zijn, dat zal niemand verbazen, op een enkele uitzondering na op weg om crones te worden, een enkeling IS crone: prachtige vrouwen, creatief, krachtig, vol humor, bevlogenheid, spirituele woede en wijsheid, een weldadig voorbeeld voor ons vrouwen en meisjes.
Crone, de wijze oude vrouw – en nu is het de tijd van Brigit, de maagd, het frisse, het nieuwe, het onschuldige. In een visualisatie naar de ontmoeting met mijn Gestalte (uit de Zijnsoriëntatie) zag ik op de Tor een jonge vrouw naar me toe komen. Zij was in het wit gekleed, in zo’n prachtige lange jurk met wijde mouwen.Zij stak haar handen naar me uit en we pakten elkaars handen vast en we keken elkaar aan. Wijze blauwe ogen keken me aan, vol liefde en mededogen en glimlach. Ik voelde me ontroerd en het voelde veilig, geborgen. Voor mij is zij de wijsheid die in me is, die ik altijd kan aanboren.
Later toen ik me deze ontmoeting herinnerde, voelde zij ineens ook als de jonge vrouw, de jonge vrouw die ikzelf was. Ik begreep dat zij nog altijd in mij zit maar vergeten, onderdrukt – en dat zij mij, oudere vrouw, crone to be, bij de hand neemt om mij (opnieuw) te laten ontdekken wat er fris en nieuw en mooi en avontuurlijks in het leven is. Dit gevoel ontroerde mij enorm en ik ben dankbaar voor dit inzicht. Ik ben niet alleen – ik ben nooit alleen. Cerridwen neemt me nu bij de hand maar Brigit loopt altijd met me mee.
Brigit, aanloop naar mei, belofte van een nieuw fase, naar de dag dat ik 50 word. Voor het eerst in mijn leven ga ik naar Avalon, een pelgrimstocht naar de Godin: maagd, vrouw, moeder, minnares, wijze vrouw. Op dit kruispunt in mijn leven begroet en verwelkom ik de Godin – hail and welcome Godin met de duizend gestalten, de duizend gezichten, de duizend namen, mijn gestalte, mijn gezicht, mijn naam, jouw gestalte, jouw gezicht, jouw naam. Zij leeft in ons, wij leven in haar.
Lida van de Water
woensdag 4 februari 2009
Een eigen ceremonies verzorgd door priesteressen van de Stichting
In mei ben ik 50 jaar geworden. Ik wilde heel erg graag deze ‘mijlpaal’ op een zeer speciale manier vieren met de vrouwen in mijn leven. Een ceremonie leek me precies dat wat ik me daar bij voorstelde. Een vrouwencirkel, een samen zijn waarin het vrouwzijn invalshoek of uitgangspunt is, waar we zouden kunnen vieren en delen op een diepe en intense manier.
Een ceremonie raakt in mijn beleving diepere lagen aan. Werken met wierook, kaarsen, het draaien van het wiel, het trekken van een cirkel zijn oeroude vormen die opgeslagen liggen in onze cellen. Het is een diep weten waarmee we opnieuw contact kunnen maken en wat we kunnen laten integreren in ons moderne leven nu. In mijn visie is daar heel veel behoefte aan. Ik vroeg mijn zusters bij de Godinnentempel Hillegom of ze een ceremonie voor mij wilden verzorgen. Dat wilden ze en ik kon me alvast verheugen op die gebeurtenis.
Ik had mooie beelden van hoe het zou zijn, mijn ceremonie in de tempel. Helaas ging de tempel dicht vanwege de verbouwing, en zo zijn we uitgeweken naar een zaaltje achter in een restaurantje dat met zijn zuidelijke schilderingen op de muur in zachte kleuren van mooie naakte vrouwen een prachtige ambiance bleek voor mijn feestje!
De meeste vriendinnen waren – vanzelfsprekend – rond de 50. Er waren zelfs twee oude wijze wieven bij: onvervalste crones die deze kroon in alle wijsheid passen. Mijn zusje was er en haar dochters: mijn nichtjes. Mijn eigen dochter Anna was er. Ik was intens gelukkig dat zij gekomen waren – van heinde en ver waren zij gekomen en nu zaten ze bijeen in een cirkel.
Sandra en Laura hadden het mooi voorbereid en met hulp van de priesteressen in opleiding en mijn eigen dochter Anna werd het een prachtige en fantastische en ontroerende ceremonie.
Ik hoop dat alle vrouwen die aanwezig waren hebben kunnen ervaren en voelen hoe mooi en goed en herkenbaar en ondersteunend deze manier van samen zijn kan zijn, hoe helend. Ik heb het zeker zo ervaren; het was voor mij een groot cadeau.
(2005)
Voor iedereen die dat wil, is het mogelijk om een ceremonie te laten verzorgen door priesteressen van de Godinnentempel. Je kunt contact opnemen met de Raad van Negen (debbiejpb@tele2.nl) van de Tempel.
Lida
DE NEDERLANDSE GODINNENTEMPEL
HORST TEN DAALLAAN 1
HILLEGOM
In mei ben ik 50 jaar geworden. Ik wilde heel erg graag deze ‘mijlpaal’ op een zeer speciale manier vieren met de vrouwen in mijn leven. Een ceremonie leek me precies dat wat ik me daar bij voorstelde. Een vrouwencirkel, een samen zijn waarin het vrouwzijn invalshoek of uitgangspunt is, waar we zouden kunnen vieren en delen op een diepe en intense manier.
Een ceremonie raakt in mijn beleving diepere lagen aan. Werken met wierook, kaarsen, het draaien van het wiel, het trekken van een cirkel zijn oeroude vormen die opgeslagen liggen in onze cellen. Het is een diep weten waarmee we opnieuw contact kunnen maken en wat we kunnen laten integreren in ons moderne leven nu. In mijn visie is daar heel veel behoefte aan. Ik vroeg mijn zusters bij de Godinnentempel Hillegom of ze een ceremonie voor mij wilden verzorgen. Dat wilden ze en ik kon me alvast verheugen op die gebeurtenis.
Ik had mooie beelden van hoe het zou zijn, mijn ceremonie in de tempel. Helaas ging de tempel dicht vanwege de verbouwing, en zo zijn we uitgeweken naar een zaaltje achter in een restaurantje dat met zijn zuidelijke schilderingen op de muur in zachte kleuren van mooie naakte vrouwen een prachtige ambiance bleek voor mijn feestje!
De meeste vriendinnen waren – vanzelfsprekend – rond de 50. Er waren zelfs twee oude wijze wieven bij: onvervalste crones die deze kroon in alle wijsheid passen. Mijn zusje was er en haar dochters: mijn nichtjes. Mijn eigen dochter Anna was er. Ik was intens gelukkig dat zij gekomen waren – van heinde en ver waren zij gekomen en nu zaten ze bijeen in een cirkel.
Sandra en Laura hadden het mooi voorbereid en met hulp van de priesteressen in opleiding en mijn eigen dochter Anna werd het een prachtige en fantastische en ontroerende ceremonie.
Ik hoop dat alle vrouwen die aanwezig waren hebben kunnen ervaren en voelen hoe mooi en goed en herkenbaar en ondersteunend deze manier van samen zijn kan zijn, hoe helend. Ik heb het zeker zo ervaren; het was voor mij een groot cadeau.
(2005)
Voor iedereen die dat wil, is het mogelijk om een ceremonie te laten verzorgen door priesteressen van de Godinnentempel. Je kunt contact opnemen met de Raad van Negen (debbiejpb@tele2.nl) van de Tempel.
Lida
DE NEDERLANDSE GODINNENTEMPEL
HORST TEN DAALLAAN 1
HILLEGOM
Helend schrijven
Helend schrijven
Het moment waarop je de Godin hebt ervaren en je door haar geheeld en genezen hebt gevoeld is een moment om te onthouden. Dit zijn, zoals Jean Bolen schrijft ‘ heilige, gewijde, tijdloze momenten’.
Het moment kan ook worden herinnerd doordat iemand vertelt over een soortgelijke ervaring, je was het vergeten, maar de ervaring wordt opnieuw beleefd en de verbinding met de Godin wordt hersteld!
Daarom is het zo belangrijk dat wij uiting geven aan de Godin in ons, dat we over haar zingen, schilderen, tekenen, spreken, schrijven, dat we rituelen voor haar maken en ceremonies doen. Wij dienen als vroedvrouwen voor elkaars bewustzijn, schrijft Bolen.
Het is niet zo eenvoudig om je de Godin te herinneren en als dat geen punt voor je is, is het altijd nog een stap om je gevoelens serieus te nemen en de stap die weg op te nemen, de weg van de Godin.
Ergens in onze ziel, zoals Bolen het omschrijft, herinneren wij ons onze onderdrukking, de knechting, de slavernij, de heksenverbranding. Talloze vrouwen, begenadigde vroedvrouwen, wijze kruidenvrouwen, genezeressen, intellligente vrouwen, moedige vrouwen, priesteressen zijn door de eeuwen heen monddood gemaakt en met haar gingen onschatbare kennis en wijsheid mee verloren. Maar ergens in onze ziel weten wij. Onze ziel heeft verbinding met het alwetende Veld, de grote Ziel zeg maar - wij weten, maar wij worden er ook nerveus van. Wij ontdekken onze eigen gewijde ervaringen en zoeken woorden daarvoor. Ervaringen waarvan we intuitief weten dat ze niet geaccepteerd worden, woorden die we niet hebben geleerd. Wij hebben moed nodig om naar buiten te brengen wat we voelen en wat we weten.
Daarom is het belangrijk dat vrouwen opnieuw bij elkaar komen en Moedermaan eren, de Godin eren, elkaar eren en steunen en behulpzaam zijn. Daarom is het belangrijk dat we een godinnentempel hebben waar de energie van de Godin zich kan manifesteren waaraan wij ons kunnen laven; ontmoetingsplaatsen waar we opnieuw kunnen benoemen wat was wat is en wat altijd zal zijn. So be it!
In de workshop Helend Schrijven gaan we schoorvoetend maar vol moed, zachtjes maar beslist, een ontdekkingstocht maken naar de Godin in ons, naar de woorden die wachten om geschreven te worden – en misschien wel gezongen of voorgedragen te worden! We herstellen ons creatief verlangen, we herstellen onze relatie met deze bron van kracht, deze liefdevolle vrouwelijke energie, die eenmaal herkend en erkend, enorm potentieel in ons wakker maakt. Blessed Be!
Aleidis, september 2006
Het moment waarop je de Godin hebt ervaren en je door haar geheeld en genezen hebt gevoeld is een moment om te onthouden. Dit zijn, zoals Jean Bolen schrijft ‘ heilige, gewijde, tijdloze momenten’.
Het moment kan ook worden herinnerd doordat iemand vertelt over een soortgelijke ervaring, je was het vergeten, maar de ervaring wordt opnieuw beleefd en de verbinding met de Godin wordt hersteld!
Daarom is het zo belangrijk dat wij uiting geven aan de Godin in ons, dat we over haar zingen, schilderen, tekenen, spreken, schrijven, dat we rituelen voor haar maken en ceremonies doen. Wij dienen als vroedvrouwen voor elkaars bewustzijn, schrijft Bolen.
Het is niet zo eenvoudig om je de Godin te herinneren en als dat geen punt voor je is, is het altijd nog een stap om je gevoelens serieus te nemen en de stap die weg op te nemen, de weg van de Godin.
Ergens in onze ziel, zoals Bolen het omschrijft, herinneren wij ons onze onderdrukking, de knechting, de slavernij, de heksenverbranding. Talloze vrouwen, begenadigde vroedvrouwen, wijze kruidenvrouwen, genezeressen, intellligente vrouwen, moedige vrouwen, priesteressen zijn door de eeuwen heen monddood gemaakt en met haar gingen onschatbare kennis en wijsheid mee verloren. Maar ergens in onze ziel weten wij. Onze ziel heeft verbinding met het alwetende Veld, de grote Ziel zeg maar - wij weten, maar wij worden er ook nerveus van. Wij ontdekken onze eigen gewijde ervaringen en zoeken woorden daarvoor. Ervaringen waarvan we intuitief weten dat ze niet geaccepteerd worden, woorden die we niet hebben geleerd. Wij hebben moed nodig om naar buiten te brengen wat we voelen en wat we weten.
Daarom is het belangrijk dat vrouwen opnieuw bij elkaar komen en Moedermaan eren, de Godin eren, elkaar eren en steunen en behulpzaam zijn. Daarom is het belangrijk dat we een godinnentempel hebben waar de energie van de Godin zich kan manifesteren waaraan wij ons kunnen laven; ontmoetingsplaatsen waar we opnieuw kunnen benoemen wat was wat is en wat altijd zal zijn. So be it!
In de workshop Helend Schrijven gaan we schoorvoetend maar vol moed, zachtjes maar beslist, een ontdekkingstocht maken naar de Godin in ons, naar de woorden die wachten om geschreven te worden – en misschien wel gezongen of voorgedragen te worden! We herstellen ons creatief verlangen, we herstellen onze relatie met deze bron van kracht, deze liefdevolle vrouwelijke energie, die eenmaal herkend en erkend, enorm potentieel in ons wakker maakt. Blessed Be!
Aleidis, september 2006
Notities (8)
Liefde of vrijheid, waar heb je voor gekozen?
Dat was de vraag die Rachel ons stelde tijdens haar training van het Bloedmysterie. Hier een eerste aanzet.
De werkelijke reden waarom vrouwen zich niet kunnen bevrijden, is de liefde. De liefde voor hun mannen, hun kinderen, hun familie, ondanks alles, houdt hen geketend en maakthen afhankelijk. De liefde is zowel de kracht als de zwakte van vrouwen.” Dit is een uitspraak van Marianne Frederiksson die Louise Boelens aanhaalt in haar boek Vrouwen van 50. Onze ketens, zegt Boelens verder, hangen samen met de verhouding tussen liefde en verantwoordelijkheid.
Ik zag al heel jong hoe mijn moeder klem zat in een huwelijk met vijf kinderen en een man die niet al te veel verdiende. Mijn moeder had ambities gehad, maar nu zat ze vast. Muurvast. Ze werkte, hele dagen, wat in die tijd ronduit een schande was. Katholiek waren we en de buurvrouw ook: die zag ons sleutelkinderen als een bewijs van de slechte moeder die mijn moeder in haar ogen moest zijn. Kinderopvang was er niet dus toen wij nog heel klein waren, huurde zij nichten in die voor ons zorgden: particuliere kinderopvang avant la lettre. Let wel: mijn moeder werkte hele dagen (op kantoor), mijn vader deed nog steeds het werk dat hij altijd had gedaan: lasser op de scheepswerf. Wij hadden geen vetpot thuis.
Als meisje droomde ik van een prins op het witte paard. Daar kwam geen gezin of kinderen aan te pas. Ik wist al heel vroeg dat ik niet de fout moest maken die mijn moeder had gemaakt: het huwelijk en het moederschap waren regelrechte valkuilen als je als meisje je leven in vrijheid wilde leven. Later droomde ik van de wilde vaart: oftewel in een vrachtauto rijden, lekker stoer of in een snelle sportauto met herdershond over de wegen crossen.
Ik denk dat mijn moeder opstond met schuld en er mee naar bed ging. De hele maatschappij wees naar haar: de buurvrouw, de juf op school, de schooldirecteur, de politie die op een zeker moment bij ons aan de deur kwam, de beroepskeuze-adviseurs op de lagere school, noem ze maar op. Ze vocht ertegen, uit alle macht, als een leeuwin, tegen de klippen op.
Ik kan het mijn moeder niet meer vragen, want zij leeft niet meer.
Hulde aan mijn moeder!
Heb ik liefde gekozen of vrijheid? Ik heb vrijheid gekozen, maar heb ik in vrijheid voor liefde gekozen? Als je kiest voor vrijheid als vrouw, is je pad niet makkelijk. Ik ben de Ijzeren Maagd geweest, en de Female Warrior, de Krijsende Raaf en de trappende Epona. I’ve seen it all. En ik heb in de Ketel gezeten, eindeloos, reddeloos, radeloos. Stiller dan eenzaamheid kan het niet zijn. En toen ik het niet meer wist, boog ik mijn hoofd en zei: ik weet het niet meer. Help. En toen kwam er een prins op een wit paard. Ik wist toen nog niet dat ik mijn hoofd had gebogen voor Haar. Ik gaf het over, ik stapte uit mijn eigen opgeblazen ik doe het zelf wel en ik weet het zelf allemaal heel goed harnas en ik zei deemoedig dat ik het niet alleen kon. En toen kwam zij. Ze bracht me een prins op een wit paard. En ik ging met hem mee. In volle vrijheid. Of toch niet? Ik kon niet nog meer eenzaamheid en een toekomst van 30 plus en helemaal alleen aan, ik was toe aan surrender. Dus heb ik het allemaal gezien en gevoeld. Het patroon. De verhoudingen. Mijn opvoeding als meisje, mijn maatschappelijke aanpassing als vrouw.
Maar, zoals de wijzen zeggen, ik verspil mijn tijd, want toen is toen en nu is nu. En nu is er alleen tijd voor vrijheid. (Taisha Abelar, Sprong in het onbekende, 144).
Lida, 2008
Dat was de vraag die Rachel ons stelde tijdens haar training van het Bloedmysterie. Hier een eerste aanzet.
De werkelijke reden waarom vrouwen zich niet kunnen bevrijden, is de liefde. De liefde voor hun mannen, hun kinderen, hun familie, ondanks alles, houdt hen geketend en maakthen afhankelijk. De liefde is zowel de kracht als de zwakte van vrouwen.” Dit is een uitspraak van Marianne Frederiksson die Louise Boelens aanhaalt in haar boek Vrouwen van 50. Onze ketens, zegt Boelens verder, hangen samen met de verhouding tussen liefde en verantwoordelijkheid.
Ik zag al heel jong hoe mijn moeder klem zat in een huwelijk met vijf kinderen en een man die niet al te veel verdiende. Mijn moeder had ambities gehad, maar nu zat ze vast. Muurvast. Ze werkte, hele dagen, wat in die tijd ronduit een schande was. Katholiek waren we en de buurvrouw ook: die zag ons sleutelkinderen als een bewijs van de slechte moeder die mijn moeder in haar ogen moest zijn. Kinderopvang was er niet dus toen wij nog heel klein waren, huurde zij nichten in die voor ons zorgden: particuliere kinderopvang avant la lettre. Let wel: mijn moeder werkte hele dagen (op kantoor), mijn vader deed nog steeds het werk dat hij altijd had gedaan: lasser op de scheepswerf. Wij hadden geen vetpot thuis.
Als meisje droomde ik van een prins op het witte paard. Daar kwam geen gezin of kinderen aan te pas. Ik wist al heel vroeg dat ik niet de fout moest maken die mijn moeder had gemaakt: het huwelijk en het moederschap waren regelrechte valkuilen als je als meisje je leven in vrijheid wilde leven. Later droomde ik van de wilde vaart: oftewel in een vrachtauto rijden, lekker stoer of in een snelle sportauto met herdershond over de wegen crossen.
Ik denk dat mijn moeder opstond met schuld en er mee naar bed ging. De hele maatschappij wees naar haar: de buurvrouw, de juf op school, de schooldirecteur, de politie die op een zeker moment bij ons aan de deur kwam, de beroepskeuze-adviseurs op de lagere school, noem ze maar op. Ze vocht ertegen, uit alle macht, als een leeuwin, tegen de klippen op.
Ik kan het mijn moeder niet meer vragen, want zij leeft niet meer.
Hulde aan mijn moeder!
Heb ik liefde gekozen of vrijheid? Ik heb vrijheid gekozen, maar heb ik in vrijheid voor liefde gekozen? Als je kiest voor vrijheid als vrouw, is je pad niet makkelijk. Ik ben de Ijzeren Maagd geweest, en de Female Warrior, de Krijsende Raaf en de trappende Epona. I’ve seen it all. En ik heb in de Ketel gezeten, eindeloos, reddeloos, radeloos. Stiller dan eenzaamheid kan het niet zijn. En toen ik het niet meer wist, boog ik mijn hoofd en zei: ik weet het niet meer. Help. En toen kwam er een prins op een wit paard. Ik wist toen nog niet dat ik mijn hoofd had gebogen voor Haar. Ik gaf het over, ik stapte uit mijn eigen opgeblazen ik doe het zelf wel en ik weet het zelf allemaal heel goed harnas en ik zei deemoedig dat ik het niet alleen kon. En toen kwam zij. Ze bracht me een prins op een wit paard. En ik ging met hem mee. In volle vrijheid. Of toch niet? Ik kon niet nog meer eenzaamheid en een toekomst van 30 plus en helemaal alleen aan, ik was toe aan surrender. Dus heb ik het allemaal gezien en gevoeld. Het patroon. De verhoudingen. Mijn opvoeding als meisje, mijn maatschappelijke aanpassing als vrouw.
Maar, zoals de wijzen zeggen, ik verspil mijn tijd, want toen is toen en nu is nu. En nu is er alleen tijd voor vrijheid. (Taisha Abelar, Sprong in het onbekende, 144).
Lida, 2008
Notities (7)
Pelgrimstocht naar Avalon
Verleden jaar kon ik de lokroep van Avalon niet langer weerstaan. Ik besloot mee te gaan op de Beltane reis. Dit tijdstip bleek samen te vallen met de maand waarin ik 50 zou worden en dat gaf mijn reis een hele duidelijke drijfveer. Ik wilde graag naar Glastonbury, op zoek naar de mystiek van Avalon om geheeld te worden in het magische landschap van de GodinneEnergie, om de zegeningen van de Godin te vragen in mijn vijftigste levensjaar, en om heling te vragen voor allen die ik liefheb, voor vrede in hun harten, rust in hun denken, liefde in hun handelen. Het zou een pelgrimstocht worden. Een pelgrimstocht naar Avalon.
De eerste avond al werden wij die voor het eerst in Glastonbury waren, ingewijd in de magie van de Beltanenacht: onder een bliksemende en donderende hemel beklommen wij de Tor aan de zuidelijke kant: stijl, aardedonker en soms zo hel verlicht dat ik even de treden niet meer zag. We hebben de hele nacht, dicht tegen elkaar aangezeten of lekker in de slaapzak gelegen, tegen de muur van de toren gezeten en gekeken naar de lucht waar zoals Sandra het zei ‘Rhiannon de poorten naar de ander wereld opende’.
’ s Ochtends, stijf en koud warmden we ons bij het vuur dat spontaan was aangestoken en keek ik vol verwondering hoe het volliep boven op de Tor met de meest wonderlijk geklede mensen: Druiden in het wit, mooie jongens in ruime zwarte capes, prachtige vrouwen in magische gewaden. Zij begroetten elkaar als ontmoetten zij elkaar in het cafe: lachend, kletsend. De meinacht was voorbij, Beltane werd ingeluid, de zon werd begroet en verwelkomd. In de toren stonden inmiddels twee rijen vrouwen die op de trommel sloegen en de mensen die naar boven waren geklommen, liepen door de toren heen langs het tromgeroffel en weer naar buiten, naar waar de zon zou opkomen. Het getrommel was indrukwekkend en opwindend. Even plotseling als het was begonnen, stopten ze. We keken naar the Morris Men: een dansgroep van mannen, in het wit, met witte zakdoekjes, die met hun dansen een eeuwenoud ritueel volbrachten en daarna kwam de Druidehoofdman met zijn geliefde. Ik verstond er niet veel van en voor mij had het niet veel magisch meer, ik had het gehad: ik wilde weg. Toen begonnen wij aan de lange afdaling van de zuidkant en ineens voelde ik mijn benen trillen: energie of een lange nachtwake? Ik slingerde als dronken over straat terwijl Mary en Laura ook nu nog (om zes uur s ochtends dus) bij elk plantje en kruid verrukt stil bleven staan. Eindelijk sloegen we Bove Town in. Voor ons uit liep een eenzame figuur in een wapperende zwarte mantel ..….
De volgende dag na een paar uurtjes slapen, deden we het rustig aan. We liepen door de High Street waar je links en rechts wordt verleid door prachtige boekenwinkels, indrukwekkende godinnenkunst in allerlei vormen en op allerlei manieren en liepen toen naar het mekka van Avalon: door het poortje van de Glastonbury Experience, langs het Brighid Healing Centre, waar June voor zovelen haar Tarotkaarten legt, het binnenplaatsje op. We waren de avond ervoor al eerst naar de Beltane ceremony in de Goddess Temple geweest en toen viel het me al op hoe tiny tiny alles hier was: de huisjes waren klein, het pleintje was klein, de deuren waren laag, het was echt of je een drempel over was gestapt. We aten lekkere dingen op het terrasje van de Blue Note (?) en gingen nog een keertje de tempel in, waar het nu overdag rustig heerlijk was om even te zeten en in jezelf te keren.
De dag daarop leidde Laura ons door het landschap van Avalon, eerst aan de kant van de Tor waar Avalon ligt, langs het Elvenpaadje, bij Gog en Magog, en toen beklommen we de Tor opnieuw, maar nu met daglicht. Op dezelfde plek tegen de muur gezeten, aten we een welverdiende picknicklunch en toen klauterden we naar de egg stone: toegang tot het binnenste van de Tor, daar waar de Morgans verblijven. Het is niet makkelijk om daar te komen en het is even moeilijk om er weer weg te komen en het pad weer te vinden. Beneden aan de Tor kom je uit bij de muur van de Chalice Well, waar het tappunt is voor het rode water. We liepen om de muur heen naar de toegang van deze heerlijke tuin die inmiddels de titel van International Peace Garden heeft gekregen. De Chalice Well is een belevenis van grote innerlijke rust, van tijdloze vrede. Langzaam liepen we door de tuin en Sandra liet ons alles zien en daarna gingen we naar de Abbey., want ik wilde graag de Lady Chapel zien en de plek van the High Altar. De Chalice Well is een plek waar ik mijn ziel heb achtergelaten…….
Ook op de uitgestreke grond van de Abbey voelde ik die sereniteit, de ruines deden me niets, maar die ruimte, die bomen, die onnoemelijke rust die hier hangt, de Godin heeft haar plaats weer ingenomen, je voelt die kracht. Natuurlijk moest ik ook even op de egg stone zitten, die onopvallend maar niet vergeten door goddess loving women achter de Abbotts Kitchen ligt.
Dinsdag reden we naar Avebury. Deze Henge is de grootste steencirkel in Europa, indrukwekkend in haar eentje, maar ze maakt deel uit van een groter complex van heilige plaatsen, die met elkaar zijn verbonden in een magisch gebeuren van moeder aardekrachten en kosmische krachten: Mayday speelt daarbij een cruciale rol. Een keer per jaar vond de vereniging van zon en aarde plaats en dat was het heilige huwelijk, waardoor de mensen weer verzekerd waren van vruchtbaarheid voor de aarde, de mensen, de dieren. Voordat we rondliepen over de aardwallen van dit imponerende heiligdom, bekeken we Silbury Hill, reden we naar the Sanctuary en klommen omhoog naar the West Kenneth Long Barrow. Daar binnen in het graf omringd door grote eeuwenoude stenen, waren we eerst ieder voor zich alleen met Moeder Aarde en daarna deden we een kleine ceremonie, hand in hand in een cirkel spraken we op onze eigen manier en in onze eigen woorden met Cerridwen.
Na drie dagen Glastonbury, die in een roes voorbij zijn gegaan, reden we met Emma, priestess of Avalon, naar Cornwall. Daar hebben we vier ongelooflijk intrigerende dagen gehad met zoveel moois, zoveel magisch, zoveel woest en stil en leeg en krachtig natuurland, waarbinnen de stenen, de cirkels, de menhirs als getuigen van een onverwoestbaar weten zwijgend spraken. Een hele speciale ervaring voor mij was de Cheesewring. Toen ik daar naar toe was geklommen, was ik helemaal alleen en ik wilde niet meer weg. Ik was in een andere dimensie gekomen en ik wilde niet meer weg. Omdat de meisjes op me stonden te wachten, ben ik weer teruggegaan maar ik zei steeds maar: ik wil niet weg, ik wil niet weg. Zo heeft ieder haar eigen ontmoeting met de Godin.
Ik bracht op deze reis een groot verdriet mee (wat ik niet wist) en op vele plaatsen heb ik dat bij de Godin mogen achterlaten of aan Moeder Aarde mogen geven. Ik heb de vredigheid van Moeder Natuur gevoeld op veel serene plekken, weg van alle drukte en beschaving: de Madrons Well in Cornwall die we bereikten over een kronkelig magisch pad, en het heidense kapelletje met de platte altaarsteen nog weer verder het bos in; in de Long Barrow van West Kenneth waar ik Moeder Aarde healing vroeg voor mijn geliefden, op de eerste plaats voor mijn zieke moeder; bij Gog en Magog, bij de eggstone op de Tor, heel dicht bij de Godin; en in het heerlijke paradijselijke Chalice Well – ook daar hangt een lintje aan de meidoorn, ook daar gaf ik mijn beden mee aan de wind.
Ik wil terug naar Avalon. De Tor beklimmen op een stille ochtend en op het uiterste puntje staan; in slaap vallen in het gras van de Chalice Well en me mee laten voeren op mijn dromen naar magische plekken; op het bankje op de Abbeygrond, recht tegenover het High Altar, kruispunt van leylines – en elke dag drinken van het sterke rode water van de Chalice Well en het zachte witte water van de Tor. Wandelen in het magische landschap rond de Tor en verder natuurlijk genieten van al die mensen die daar verblijven en rondlopen, van de winkeltjes in High Street, die je doen lekkerbekken en watertanden. Mijn bronwater is al weer ongeveer op, dus …
Lida, 2006
Verleden jaar kon ik de lokroep van Avalon niet langer weerstaan. Ik besloot mee te gaan op de Beltane reis. Dit tijdstip bleek samen te vallen met de maand waarin ik 50 zou worden en dat gaf mijn reis een hele duidelijke drijfveer. Ik wilde graag naar Glastonbury, op zoek naar de mystiek van Avalon om geheeld te worden in het magische landschap van de GodinneEnergie, om de zegeningen van de Godin te vragen in mijn vijftigste levensjaar, en om heling te vragen voor allen die ik liefheb, voor vrede in hun harten, rust in hun denken, liefde in hun handelen. Het zou een pelgrimstocht worden. Een pelgrimstocht naar Avalon.
De eerste avond al werden wij die voor het eerst in Glastonbury waren, ingewijd in de magie van de Beltanenacht: onder een bliksemende en donderende hemel beklommen wij de Tor aan de zuidelijke kant: stijl, aardedonker en soms zo hel verlicht dat ik even de treden niet meer zag. We hebben de hele nacht, dicht tegen elkaar aangezeten of lekker in de slaapzak gelegen, tegen de muur van de toren gezeten en gekeken naar de lucht waar zoals Sandra het zei ‘Rhiannon de poorten naar de ander wereld opende’.
’ s Ochtends, stijf en koud warmden we ons bij het vuur dat spontaan was aangestoken en keek ik vol verwondering hoe het volliep boven op de Tor met de meest wonderlijk geklede mensen: Druiden in het wit, mooie jongens in ruime zwarte capes, prachtige vrouwen in magische gewaden. Zij begroetten elkaar als ontmoetten zij elkaar in het cafe: lachend, kletsend. De meinacht was voorbij, Beltane werd ingeluid, de zon werd begroet en verwelkomd. In de toren stonden inmiddels twee rijen vrouwen die op de trommel sloegen en de mensen die naar boven waren geklommen, liepen door de toren heen langs het tromgeroffel en weer naar buiten, naar waar de zon zou opkomen. Het getrommel was indrukwekkend en opwindend. Even plotseling als het was begonnen, stopten ze. We keken naar the Morris Men: een dansgroep van mannen, in het wit, met witte zakdoekjes, die met hun dansen een eeuwenoud ritueel volbrachten en daarna kwam de Druidehoofdman met zijn geliefde. Ik verstond er niet veel van en voor mij had het niet veel magisch meer, ik had het gehad: ik wilde weg. Toen begonnen wij aan de lange afdaling van de zuidkant en ineens voelde ik mijn benen trillen: energie of een lange nachtwake? Ik slingerde als dronken over straat terwijl Mary en Laura ook nu nog (om zes uur s ochtends dus) bij elk plantje en kruid verrukt stil bleven staan. Eindelijk sloegen we Bove Town in. Voor ons uit liep een eenzame figuur in een wapperende zwarte mantel ..….
De volgende dag na een paar uurtjes slapen, deden we het rustig aan. We liepen door de High Street waar je links en rechts wordt verleid door prachtige boekenwinkels, indrukwekkende godinnenkunst in allerlei vormen en op allerlei manieren en liepen toen naar het mekka van Avalon: door het poortje van de Glastonbury Experience, langs het Brighid Healing Centre, waar June voor zovelen haar Tarotkaarten legt, het binnenplaatsje op. We waren de avond ervoor al eerst naar de Beltane ceremony in de Goddess Temple geweest en toen viel het me al op hoe tiny tiny alles hier was: de huisjes waren klein, het pleintje was klein, de deuren waren laag, het was echt of je een drempel over was gestapt. We aten lekkere dingen op het terrasje van de Blue Note (?) en gingen nog een keertje de tempel in, waar het nu overdag rustig heerlijk was om even te zeten en in jezelf te keren.
De dag daarop leidde Laura ons door het landschap van Avalon, eerst aan de kant van de Tor waar Avalon ligt, langs het Elvenpaadje, bij Gog en Magog, en toen beklommen we de Tor opnieuw, maar nu met daglicht. Op dezelfde plek tegen de muur gezeten, aten we een welverdiende picknicklunch en toen klauterden we naar de egg stone: toegang tot het binnenste van de Tor, daar waar de Morgans verblijven. Het is niet makkelijk om daar te komen en het is even moeilijk om er weer weg te komen en het pad weer te vinden. Beneden aan de Tor kom je uit bij de muur van de Chalice Well, waar het tappunt is voor het rode water. We liepen om de muur heen naar de toegang van deze heerlijke tuin die inmiddels de titel van International Peace Garden heeft gekregen. De Chalice Well is een belevenis van grote innerlijke rust, van tijdloze vrede. Langzaam liepen we door de tuin en Sandra liet ons alles zien en daarna gingen we naar de Abbey., want ik wilde graag de Lady Chapel zien en de plek van the High Altar. De Chalice Well is een plek waar ik mijn ziel heb achtergelaten…….
Ook op de uitgestreke grond van de Abbey voelde ik die sereniteit, de ruines deden me niets, maar die ruimte, die bomen, die onnoemelijke rust die hier hangt, de Godin heeft haar plaats weer ingenomen, je voelt die kracht. Natuurlijk moest ik ook even op de egg stone zitten, die onopvallend maar niet vergeten door goddess loving women achter de Abbotts Kitchen ligt.
Dinsdag reden we naar Avebury. Deze Henge is de grootste steencirkel in Europa, indrukwekkend in haar eentje, maar ze maakt deel uit van een groter complex van heilige plaatsen, die met elkaar zijn verbonden in een magisch gebeuren van moeder aardekrachten en kosmische krachten: Mayday speelt daarbij een cruciale rol. Een keer per jaar vond de vereniging van zon en aarde plaats en dat was het heilige huwelijk, waardoor de mensen weer verzekerd waren van vruchtbaarheid voor de aarde, de mensen, de dieren. Voordat we rondliepen over de aardwallen van dit imponerende heiligdom, bekeken we Silbury Hill, reden we naar the Sanctuary en klommen omhoog naar the West Kenneth Long Barrow. Daar binnen in het graf omringd door grote eeuwenoude stenen, waren we eerst ieder voor zich alleen met Moeder Aarde en daarna deden we een kleine ceremonie, hand in hand in een cirkel spraken we op onze eigen manier en in onze eigen woorden met Cerridwen.
Na drie dagen Glastonbury, die in een roes voorbij zijn gegaan, reden we met Emma, priestess of Avalon, naar Cornwall. Daar hebben we vier ongelooflijk intrigerende dagen gehad met zoveel moois, zoveel magisch, zoveel woest en stil en leeg en krachtig natuurland, waarbinnen de stenen, de cirkels, de menhirs als getuigen van een onverwoestbaar weten zwijgend spraken. Een hele speciale ervaring voor mij was de Cheesewring. Toen ik daar naar toe was geklommen, was ik helemaal alleen en ik wilde niet meer weg. Ik was in een andere dimensie gekomen en ik wilde niet meer weg. Omdat de meisjes op me stonden te wachten, ben ik weer teruggegaan maar ik zei steeds maar: ik wil niet weg, ik wil niet weg. Zo heeft ieder haar eigen ontmoeting met de Godin.
Ik bracht op deze reis een groot verdriet mee (wat ik niet wist) en op vele plaatsen heb ik dat bij de Godin mogen achterlaten of aan Moeder Aarde mogen geven. Ik heb de vredigheid van Moeder Natuur gevoeld op veel serene plekken, weg van alle drukte en beschaving: de Madrons Well in Cornwall die we bereikten over een kronkelig magisch pad, en het heidense kapelletje met de platte altaarsteen nog weer verder het bos in; in de Long Barrow van West Kenneth waar ik Moeder Aarde healing vroeg voor mijn geliefden, op de eerste plaats voor mijn zieke moeder; bij Gog en Magog, bij de eggstone op de Tor, heel dicht bij de Godin; en in het heerlijke paradijselijke Chalice Well – ook daar hangt een lintje aan de meidoorn, ook daar gaf ik mijn beden mee aan de wind.
Ik wil terug naar Avalon. De Tor beklimmen op een stille ochtend en op het uiterste puntje staan; in slaap vallen in het gras van de Chalice Well en me mee laten voeren op mijn dromen naar magische plekken; op het bankje op de Abbeygrond, recht tegenover het High Altar, kruispunt van leylines – en elke dag drinken van het sterke rode water van de Chalice Well en het zachte witte water van de Tor. Wandelen in het magische landschap rond de Tor en verder natuurlijk genieten van al die mensen die daar verblijven en rondlopen, van de winkeltjes in High Street, die je doen lekkerbekken en watertanden. Mijn bronwater is al weer ongeveer op, dus …
Lida, 2006
Abonneren op:
Posts (Atom)